Расстояний нет, ты в моем сердце/ Հեռավորություն չկա, դու իմ սրտում էս

Рассвет. Солнце только встаёт, и нам ещё часов 5 часов до места назначения. Я за рулём, а моя одногруппница рядом. Нас окружают горы, вокруг одна зелень. Небо, покрытое облаками, залилось розоватым оттенком. -Какое спокойствие не правда, ли?- Заговорила моя собеседница. - Когда смотришь на эти красоты, душа поневоле становится свободнее и спокойнее. Дышится легче. Просто глаз не оторвать от этих видов. Хочется смотреть и смотреть. Я не отвечала. А лишь издала тяжёлый вздох. А она продолжила: - Ты тоже смотришь, но будто бы находишься совсем не здесь. Неужели ты не чувствуешь то же самое? - Я не могла ответить сразу... Мне понадобилось несколько минут, чтобы собратся с силами. - Нет... - Начала я. - Моя душа не может быть так же спокойна как и твоя. Потому что я оставила ее там, откуда приехала. Откуда уезжаю. Все дальше и дальше с каждой минутой. Мне теперь тяжко. Даже слишком. Я смотрю на те же виды, что и ты, но перед глазами совсем другое. - Что же? - Встреча, последние слова. Жаркий поцелуй и теплые объятья. Их не забыть. Этот запах, что всё ещё на моей рубашке. Я вспоминаю, как он касался моих волос, как шептал мне на ухо, что не хочет чтоб я уходила. - Глаза заслезились. - Как убирал мои слезы с щек, что градом лились, не переставая. И снова обнимал. А ведь мы пережили столько всего... То к чему я долго шла, к чему вел меня он, потеряло всю свою ценность. Но отступать уже было поздно. - Я пыталась сдерживать слезы, но тщетно. - И когда все же время пришло, он меня обнял и сказал: " Расстояний нет, ты в моем сердце"

Լուսաբաց. Արևը նոր է ծագում, և մենք դեռ 5 ժամ ունենք մեր հասնենք տեղ։ Ես մեքենան եմ վարում, իսկ դասընկերուհիս մոտ է ։ Մենք շրջապատված ենք լեռներով, շուրջ մեկ կանաչապատում: Ամպերով ծածկված երկինքը ողողվեց վարդագույն երանգով։ - Ինչ հանգստություն է, չէ։ Զրուցակիցս խոսեց. - Երբ նայում ես այս գեղեցկություններին, հոգիդ անկաղ քեզանից դառնում է ավելի ազատ և հանգիստ: Ավելի հեշտ է շնչել: Պարզապես չի կդրվում աչքտ այս տեսակներից: Ուզում էս այել և նայել: Ես չպատասխանեցի։ Եվ միայն ծանր հոգոց հանեց: Եվ նա շարունակեց: - Դու էլ ես նայում, բայց կարծես բոլորովին այստեղ չես: - Միթե նույն կերպ չես զգում? - Ոչ։.. - Ես սկսեցի: - իմ հոգին չի կարող նույնքան հանգիստ լինել, որքան քոնը: Քանի որ ես նրան թողեցի այնտեղ, որտեղից եկել էի: Որտեղից մեկնում էմ։ Ամեն րոպե ավելի ու ավելի հեռու էմ: Indz հիմա դժվարa. Շատ դժվար. Ես նայում եմ նույն տեսարաններին, ինչ դու, բայց իմ աչքի առաջ բոլորովին Ուզում էս: - Ինչ ։ - Հանդիպում, Վերջին Խոսքեր: Տաք համբույր և ջերմ գրկախառնություն: Հիշում էմ: Անուշ հոտը, որ մնացել է վրես... Հիշում եմ, թե ինչպես էր նա ղաղում մազերիս հետ, ինչպես էր ականջիս շշնջում, ասելով որ չի ուզում, որ հեռանամ ։ - Աչքերs Լցվավ- Ինչպես էր արցունքներս մաքրում. որ գալիս ու գալիս էիմ։ Եվ նորից գրկumer: Մենք այնքան շատ բան ենք ապրել իրար հետ... Այն, ինչին ես երկար էի պատրաստվում ինչին նա առաջնորդեց ինձ, կորցրեց իր ամբողջ արժեքը: Բայց նահանջելն արդեն ուշ էրմ։ - Ես փորձեցի զսպել արցունքներս, բայց ապարդյուն։ - Եվ երբ եկավ etalu պահը, նա գրկեց ինձ և ասաց.:Հեռավորություն չկա, դու իմ սռտում ես։